اتاق تمام فلزی

پدر

aminfouladi — Sun, 13 Jul 2008 07:11:44 GMT

"ببینید، گندش را در آورده اید شما دیگر! اه!"

"دفعه ی شصتم است به استغاثه آمده ایم پهلویتان. می فهمید؟ بر و بچه های قدیس را یکی یکی دارند ناکار می کنند. یک سری را انداخته اند جلوی شیر، چند تا را زده اند نوک صلیب، بقیه را هم شقه کرده اند. از همه بدتر، این آخری ها می دهندشان دست این برده های سیاه غول بیابانی که تازه وارد کرده اند، ترتیب بدهند. هی هرچه آمده ایم پهلویتان برای کمک، پشمتان حساب نفرموده اید. سرتان معلوم نیست با کجایتان دارد بازی می کند !"

"هوی! حالیتان می شود اصلا؟ ما این دفعه جواب نگیریم عمرا برویم. می شود یک لحظه دستتان را از لنگ و پاچه ی آن ننه ی محترم ما در آورید و بفرمایید ما چه غلطی باید بکنیم؟ جواب بدهید می گویم! د جواب بدهید! به جان ننه مان می رویم آبرو حیثیتتان را این ور و آن ور می بریم ها!"

تا نفس تازه کنم، چند لحظه سکوت می شود. بعدش، ندایی، زورکی،انگار با دهانی پر، انگار از ته چاه، می آید که: "از جانب من وکیلید شمایان نیز به تلافی مادلشان بگاهید...!"

دهانم باز می ماند. از خجالت خیس عرق می شوم. بس که تازگی بد دهن شده این. راه حل داد ارواح عمه اش. سرم را می اندازم زیر، شرمنده و خیط و خیس عرق بر می گردم پهلوی حواریون.

Beta Version

aminfouladi — Wed, 09 Jul 2008 08:42:18 GMT

دیروز: "دست نزن جبر ا ییل صد بار گفتم! می رود توی چشم و چارت ها! اسر ا فیل را ببین عبرت بگیر. آن دفعه ای انگولک کرد، هم چه رفت توی حلقش که تا قیامت طول می کشد بتواند بوقش را دوباره فوت کند."

امروز: "گل بگیرند! آخر این دو تا نفله کار خودشان را کردند؟ من دو دقیقه رفته بودم بشا شم، نگفته بودم مواظب باشید؟ حیف نون! نگفتم به تان دستشان برسد، می دزدند بر می دارند می برند زمین؟ خاک بر سر همه مان شد. معصومیت و عشق و تقدس و ایمان و این ها تا ابد شاشیده شد تویشان."

پریروز: خد ا و ند د و ل را تازه به صورت آزمایشی آفریده بود ... .

بعد از حادثه

aminfouladi — Sun, 06 Jul 2008 05:41:30 GMT

"باور کردنی نیست که زنده مانده ای. فقط به خاطر بدن قوی ایست که داری. خیلی ورزشکاری، نه؟" قیافه ی آرام دکتر، که از وقتی به هوش امده ام هر روز با مهربانی و اهمیت خاصی ویزیتم کرده، اولین چیزیست که بعد از تصویر کامیونی که به سمتمان می آمد به یاد می آورم. هنوز کلی سیم و شلنگ به ام متصل است، ولی به وضوح احساس می کنم قوی ترم. "مادرم چطور است دکتر؟" "عالی، آمده بود پانسمانش را عوض کند. همان چار تا دانه زخم و زیل روی دستش هم دیگر تقریبا خوب شده، آقای پیر مرد!" می دانم شوخی می کند تا روحیه ی من را بالا نگه دارد. همه شان همین طور بوده اند، پرستار ها، دکتر ها، همه. همیشه لبخند به لب داشته اند و بام شوخی کرده اند و روحیه داده اند به ام. همین که این قدر همه شان انسانند و این همه خودشان را مسوول بیمار ها می دانند، چشم هایم را دائم از اشک قدر شناسی خیس می کند. از این افکار لب خندی به لبم می آید. از پنجره ی کنار تختم به منظره ی فوق العاده ی باغ بیمارستان خیره می شوم و هوای تازه را با نفسی عمیق فرو می دهم. افکار مثبت در ذهنم می چرخد و فکر می کنم چه عاشقانه همه ی انسان ها را و زندگی دوباره ای را که به ام هدیه شده دوست می دارم. به بالشم تکیه می دهم و کیفور و پر از لذت چشمانم را می بندم.

سه روز بعد یکی از پاهایم را قطع می کنند.

تصویر

aminfouladi — Wed, 02 Jul 2008 05:39:58 GMT

کبوتر یکدست سفید خوشگل بامزه ای، بق بقو کنان، روی ملحفه ی سفید روی بند رخت حیاط خانه مان نشسته است. پایین تر، روی ملحفه یکدست سفید آویزان روی بند رخت که نسیم ملایمی آرام تکانش می دهد، لکه ی تیره ای که انگار از بالا چکیده باشد، رد دراز نازکی انداخته. بالاتر، شبیه همان رد دراز نازک، روی سینه ی کبوتر سفید زیبا هم دیده می شود. از نوکش، هنوز قطره ی ریز سرخی می چکد. آن سوتر، کف حیاط، من خوابیده ام، دمرو، که جمجمه ام از سقوط چند لحظه پیشم باز شده است. جفت کبوتر، که به سفیدی خودش نیست ولی به همان اندازه معصوم و زیباست، هنوز، لب باز شدگی جمجمه ام نشسته، و با حرکات موزونی به درونش نوک می زند.

بی امید

aminfouladi — Sat, 28 Jun 2008 04:51:50 GMT

پیرزن، صدای به هم کوبیده شدن در خانه را شنید، چشم هایش را بست و آرزوی مرگ کرد. پسرک دانشجوی مستاجرش بود که شب ها بغلش می خفت. گفته بود دیگر پول کرایه خانه را دارد که بدهد. شب ها می رفت سراغ زن بیوه ی جوانتر همسایه.

مزدور

aminfouladi — Wed, 25 Jun 2008 05:13:02 GMT

دوست نداشتم این طوری بکشمت.

بدنت هنوز تنگ به بدنم چسبیده، هیچ لباسی بین تن هامان فاصله نمی اندازد. من زیرم، تو رو. اشک شوق این که بالاخره ازم شنیدی من هم دوستت دارم، هنوز روی گونه هایت ولو است و با مفت قاطی شده. حس نرم زبانت هنوز توی دهانم، گیریم می خواهد برگردد توی دهان خودت. مجبورم با دندان نگهش دارم توی دهانم. تنمان توی همدیگر است. چشم هایت را حیف، نمی توانم ببینم. نیمه ی بالایی صورتت را گلوله ای که هم الان توی شقیقه ات خالی کردم برده، صورت خودم با لایه ی غلیظی از خون و ذره های مغز پکیده ات پوشانده شده. می گذارم تنم شل شود زیر تنت، و همین طور که دستم با اسلحه ی تویش از تخت آویزان می ماند، خوابم ببرد.

بعدا به همسرت تلفن خواهم کرد.

دوست نداشتم این طوری بکشمت.

شرم (یا در باب ضرورت مقاوم سازی لرزه ای)

aminfouladi — Sun, 22 Jun 2008 04:39:47 GMT

زلزله که آمد، در حال دیدن فیلم پورنو، برهنه دراز کشیده بود. خانه ی کهنه اش که روی سرش خراب می شد، در لحظه های آخر،تنها فکری که از ذهنش می گذشت تصور غم ناک آبروریزی آن لحظه ای بود که جسدش را لخت بیرون می آوردند و زن خوشگل و مو رنگ کرده ی همسایه روبرویی متوجه می شد که او چه آلت فسقلی ای داشته است.

گفتگوی بی تمدن ها

aminfouladi — Wed, 18 Jun 2008 05:40:18 GMT

تلفن صحبت می کنم، هویج پوست می کند. می پرسم: "تلفن آن ممد آقا که روکش مبل هایمان را عوض کرد می دهی زود؟ خیلی عجله دارم" سر صبر، پوست کندن هویج توی دستش را تمام می کند، سر تا پا براندازش می کند، و بعد که راضی می شود پهلوی بقیه ی هویج ها می اندازدش. می پرسد: "برای کی می خواهی؟" "برای امیر. می دهی شماره را؟" "دیگر به آن ارزانی نمی گیرد ها! آن مال سه سال پیش بود" "باشه. عیب نداره. شماره را بده" دوباره می گوید که: "البته ما پارچه اش را از خودش برداشتیم که آن جوری حساب کرد" "امیر خودش پارچه خریده. شماره را می دهی؟!" "باید ببیند به نفعش شده یا نه. فکر نمی کنم" "ببین! شماره را بده لطفا!" "بگویم، معلوم نیست با ما خوب تا کرد با آن ها هم بکند ها!" "شماره را بده!" " آدم ها عوض می شوند. همه دزد شده اند" "شماره را می دهی یا نه؟!" "وا! چرا داد می زنی؟ من که شماره ندارم از یارو. دفترم را انداختم دور پیرارسال!"

با لبه ی قابلمه توی گیج گاهش می کوبم. یک چشمش می پاشد بیرون. دو سه رعشه بیشتر نمی کند. هویج نیمه پوست کنده ای هنوز توی دستش است. شماره را به ام نداده است.

پندار

aminfouladi — Sun, 15 Jun 2008 08:10:18 GMT

چشم در چشم هم، از دو سوی کوچه، زن و مرد به سمت هم قدم بر می دارند تا از کنار هم بگذرند، مثل هر روز صبح. زن اما، این بار تصمیمش را گرفته.

"هر دو می دانیم که دیگری آنیست که مدت ها دنبالش گشته ایم. چشمانمان مدت هاست که هر روز به هم گره خورده، و هر دو انگار فقط منتظر اشاره ای، حرکتی، یا ابراز توجهی از دیگری بوده ایم تا این عشق سرکوب شده مان سر باز کند و هر دومان را به اوج برساند. چرا این قدر تامل کرده ایم؟ چرا این زمان با ارزش برای عاشق بودن را از دست داده ایم؟" زن، که این افکار از ذهنش می گذرند، آن حرکت را، آن اشاره موعود را، این بار انجام می دهد. به جای گذشتن از کنار مرد، می ایستد، و با عاشق ترین نگاه در چشمانش، برای مرد آغوش عشق می گشاید ...

~~مرد، نگاهش را سفت و سخت به جلویش می دوزد، و انگار که هیچ ندیده، از کنار دستان گشاده ی زن می گذرد.~~

~~مرد آخر، شب قبلش هم آغوشی مفصلی انجام داده و در آن لحظه اصلا دلش نمی خواهد!~~

مرد، نگاهش را سفت و سخت به جلویش دوخته، صحنه های هماغوشی مفصلی را که شب قبلش انجام داده توی ذهنش مرور می کند، و انگار که هیچ ندیده، از کنار دستان گشاده ی زن می گذرد.

مرد، نگاهش را، سفت و سخت به جلویش دوخته است. صحنه های هماغوشی مفصلی که شب قبلش انجام داده، بازی گوشانه، توی ذهنش رژه می روند. انگار که هیچ ندیده باشد، از کنار دستان گشاده ی زن می گذرد.

آهنگ عشق

aminfouladi — Wed, 11 Jun 2008 05:06:52 GMT

کاش خسته از این همه غربت، از راه می رسیدی و درکنارم می نشستی توی باغ، دور آتش، و چشمان کهربایی عمیقت را در چشمانم می دوختی، بغض آلود از این همه بی مهری ها. و من، گیتار را برمی داشتم، چشم در چشمان عمیق کهربایی تو می دوختم و به جای همه ی دل تنگی ها، برایت آهنگ رفاقت را، نت به نت می نواختم ...

و تو با آهنگ رفاقتی که من برایت می نواختم، دلت نرم می شد و چشمانت پر از اشک می شد و دلت محبت می خواست و سرت را می گذاشتی روی شانه ی رفیق فابریک من که از من خوش تیپ تر بود و جا کش تر بود و او دست می انداخت دور کمرت و ممه هایت را می فشرد و دست می کرد توی شلوارت و برت می داشت می بردت توی اتاق و سر و صدایتان کل باغ را بر می داشت و همسایه ها را بیدار می کردید و دم به دقیقه می آمدید از من ک اند م قرض می کردید.

و من هم چنان می نواختم...